Ahiolo.web-log

Welkom.....Welcome.....Selamat Datang.....Salamaté.....Bien Venue.....Willkommen

Hartelijk welkom op Ahiolo.weblog. Ahiolo is een bergdorpje in het binnenland van het eiland Seram op de Molukken (Indonesia). In dit dorpje wonen er nu ongeveer 200 gezinnen, een deel van de dorpsbewoners is verhuisd naar Ahiolo-Baru (Kiabatu). Men leeft van land- en tuinbouw, en beoefent deze op de traditionele productie - methode (lees verder). In dit mooi bergdorpje Ahiolo, hebben mijn vader Hanoch Lekransy en mijn moeder Jacoba de Lima meer dan achttien jaren gewerkt als zendelingen. Ahiolo is ook de geboorteplaats van al hun kinderen.
Ter nagedachtenis aan hun draagt deze weblog de naam Ahiolo.weblog. Ik wens u veel lees- en kijkplezier......

In hun Nieuw-Guinea periode

Dood Spoor - roman over Molukse gijzeling

Een vrijheidsideaal ontspoort tot terreur

Auteur:Aart van Dam

Het verhaal
De christelijke roman Dood Spoor vertelt het verhaal van de Molukse gijzelingsactie in de jaren ’70 van de twintigste eeuw. Op 23 mei 1977 rond 09.00 uur ’s morgens dwingen gewapende en gemaskerde Molukse vrijheidsstrijders een trein tussen Assen en Groningen tot stilstand en gijzelen een deel van de passagiers. Tegelijkertijd wordt door een andere groep in het Drentse dorp Bovensmilde een basisschool overmeesterd en 120 kinderen in gijzeling genomen. Hun doel is de Nederlandse regering te dwingen eerder gevangen genomen kameraden vrij te laten, de relatie met hun vijand Indonesië te herzien en een vrije, onafhankelijke Zuid-Molukse staat te erkennen.

De kapers dreigen met het doodschieten van gegijzelden en het opblazen van de school wanneer niet binnen enkele dagen aan hun eisen wordt voldaan.
De regering staat met de rug tegen de muur, maar weigert erop in te gaan. Bemiddelingspogingen van vooraanstaande Molukkers hebben geen enkel resultaat.
De sfeer is zeer grimmig. Overleg en concessies leiden niet tot een snelle afloop, omdat de beide partijen elkaar niet vertrouwen en er misverstanden optreden. Hoe dit drama afloopt wordt in romanvorm, maar nauwkeurig gelinkt aan de historische feiten, beschreven.

Dood Spoor beschrijft die periode vanuit steeds wisselende invalshoeken. Het leven in de stilstaande trein komt het meeste aan bod. Maar ook de gebeurtenissen in en rondom de school, het crisisoverleg in de regering, de onderhandelaars in Assen, de Molukse gemeenschap in Nederland, omwonenden, de politiemacht, ect.

Het boek kent geen vaste hoofdpersoon. Vijf gegijzelden in de trein vervullen de hoofdrol:
Joop Karremans: een zakenman die zeer gefrustreerd is door dit debacle. Hij houdt een zeer uitgesproken mening erop na over zijn niet-Nederlandse medemens en beraamt ontsnappingspogingen.
Mariska Peeters: een jonge studente op weg naar Groningen. Zij is een emotioneel type. Angst en humor wisselen zich snel bij haar af.
Jacob Stam een jonge student economie met politiek linksgeoriënteerde denkbeelden.
Hij ontwikkelt begrip voor de Molukse vrijheidsstrijd. Heeft een korte romance met Mariska, maar keert zich daar later weer vanaf.
Nelleke de Graaf: een jonge vrouw. Zij is een rustig en bezonnen type, maar wel met een duidelijke eigen wil. Sinds kort is zij gelovig christin. Ze worstelt met Gods bedoelingen in deze heftige gebeurtenissen. Met Lex, de kapingsleider, voert ze diepgaande gesprekken, maar ze kan hem niet tot inkeer krijgen.
Elma van Beest: een studente medicijnen, die vanwege haar medische kennis tot dokter van de trein wordt gebombardeerd. Zij bevindt zich vaak in een moeilijke en eenzame positie tussen de kapers en de medegegijzelden.
De namen van zowel de gijzelaars als de kapers zijn in het boek gefingeerd. Ze kunnen wel een zekere mate van overeenstemming vertonen met de werkelijke personen uit 1977.

Het boek is inmiddels verkrijgbaar via de boekhandel: ISBN 978 90 9024309 2

Website Dood-spoor.nl

Naar Beginpagina

Citytrip Berlijn - Stadstour door Berlijn (1)

Maandag 9 november 2009, is het twintig jaar geleden dat de Berlijnse muur viel. Een heel bijzonder jubileum.
In een groot aantal Duitse regio’s en steden worden activiteiten georganiseerd om ‘Die Wende’ te herdenken o.a. bij de restanten van de muur in Berlijn en in Dresden. De Ierse rockband U2, trad op 5 november gratis op bij de Brandenburger Tor. De band herdacht zo, de val van de Berlijnse muur.

Onze Citytrip naar Berlijn, van 4 okt. tot en met 8 okt. 2009, stond dan helemaal in het teken van ‘Die Wende”.
.............................................................................................................................................

"Vandaag is een beslissing genomen... We hebben besloten dat iedere DDR-burger de grens over mag." Onmiddellijk volgde de vraag wanneer deze regel in werking zou treden. Günter Schabowski bladerde in zijn papieren, keek op, en zei toen: "Dat geldt - voor zover ik weet ......vanaf nu.".  Het was 9 november 1989, 18:57 uur. Günter Schabowski één van de hoogste partijleiders in de DDR, hield aan het begin van de avond een bijzondere persconferentie.

Historie
De Berlijnse Muur scheidde van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 West-en Oost-Berlijn van elkaar.
De Berlijnse Muur was 45,3 km lang en een onderdeel van de Duits-Duitse grens. De Berlijnse Muur was het bekendste symbool van de Koude Oorlog en de deling van Duitsland. Tijdens vluchtacties bij de Berlijnse Muur zijn ongeveer tweehonderd mensen om het leven gekomen.

15 jaar na de val van de ‘muur’ kwam een deel van het historisch bouwwerk terug. 200 meter lange muur werd teruggeplaatst bij het Checkpoint Charlie museum. Vlakbij de wereld beroemde grensovergang. Ze hadden er spijt van dat ze de muur helemaal hadden afgebroken. Daarom werd er een stuk als monument teruggeplaatst voor alle toeristen.

Lees hier alles over de Berlijnse Muur

Lees ook een beknopte geschiedenis van Berlijn.

Op naar Berlijn

4 oktober 2009, het was vanmorgen om 07.15 uur erg stil op de weg. De rit naar van der Valk hotel Avifauna in Alphen a/d Rijn verliep probleemloos.  Van dit hotel vertrok de Citytour-bus naar Berlijn. De gasten die hier moesten instappen waren op tijd, zodat we ook gelijk weg konden rijden. De volgende opstapplaats was van der Valk hotel De Bilt. Hengelo was de laatste plaats, waar de gasten van deze Citytrip konden opstappen. Voordat de bus vanuit Hengelo richting Berlijn vertrok, kregen we nog een kopje koffie en cake in de bar van het, ja natuurlijk .... van der Valk Hotel Hengelo.

De parkeerplaatsen langs de Duitse rijkswegen stonden ’s zondags altijd overvol met vrachtwagens. In Duitsland is voor het vrachtverkeer verboden om op de ‘dag des Heeren’ te rijden. Uitgezonderd het ‘vers’vervoer; daarvoor moeten ze over een speciale vergunning beschikken. Gedurende de reis informeerde de touringcar-chauffeur Jan ons uitvoerig over het hotel, excursies enz… Ik moet wel zeggen dat Jan, behalve een goede chauffeur ook een goede tourleider was.

Twee keren stopten we bij Rastplatz waar we onze benen konden strekken en wat gebruiken in het wegrestaurant. De laatste stop was een unieke stopplaats. Hier in de voormalige DuitsDuitse grensplaats Marienborn, staat een gedenkteken aan de ‘splitsing’ van Marienborn. De ‘oude’ grensovergang en de gebouwen eromheen zijn nu ingericht als (douane-)museum. Natuurlijk kregen we ook de gelegenheid om in het museum een kijkje te nemen. Tegen de avond reden we het terrein op van het 4-sterren Van der Valk hotel Berliner Ring in Dahlewitz-Berlin . Het hotel beantwoordt helemaal aan de eisen, dat een 4-sterren hotel moet voldoen.

Van der Valk hotel Berliner Ring in Dahlewitz-Berlin

Bekijk hier de foto's    Foto's © Ahiolo

.............................................................................................................................................

Stadstour door Berlijn (1)

Kennismaking met Berlijn
5 oktober 2009. Dat gebeurde al heel spoedig, toen we Berlijn binnen reden; we werden gelijk geconfronteerd met de geschiedenis van deze metropool. Voordat we de ‘oude’ stadsgrens, lees plek waar de stadsmuur stond, passeerden, zagen we een ‘halve rotonde’ op de weg, voor deze ‘oude stadsgrens’. “Tot hier, niet verder !”
De auto’s moesten toen, hier op de ‘halve rotonde’ keren en terug rijden.
Onze sightseeing-bus mocht gelukkig verder rijden dan deze stadsgrens. We kwamen langs het vliegveld Tempelhof, waar we onze gids van de dag: Koen Mathot oppikten. Koen woont hier al meer dan 30 jaar, en is een heel deskundige gids, die met vol passie over zijn stad weet te vertellen.

Flughafen Tempelhof en de blokkade van Berlijn
Koen: “Het vliegveld Tempelhof, is nu niet meer het vliegveld van Berlijn. De meeste vluchten zijn nu geleid naar Flughafen Schönefeld”. Flughafen Tempelhof, dat in de Amerikaanse zone van Berlijn lag, speelde een zeer belangrijke rol tijdens de blokkade van Berlijn (tussen 24 juni 1948 en 12 mei 1949). Toen in de westelijke bezettingszones de D-mark werd ingevoerd, verklaarde Stalin dat dat in strijd was met de gezamenlijke afspraken.
Als reactie hierop sloot hij de toegangswegen af en startte daarmee de blokkade van Berlijn.
Het doel van deze blokkade was om de westelijke geallieerden te dwingen West-Berlijn op te geven. De westelijke geallieerden moesten nu 2,2 miljoen West-Berlijners en 8000 geallieerde militairen en hun familie zien te bevoorraden.
Op 26 juni startten de Amerikanen een luchtbrug naar West-Berlijn, gevolgd door de Britten op 28 juni.

De Amerikanen gebruikten vliegveld Tempelhof, de Britten het vliegveld Gatow en de Fransen later het vliegveld Tegel. Duizenden Amerikaanse vluchten naar Tempelhof vonden plaats, voor de bevoorrading van de Berlijners.

“Ich bin ein Berliner”.

Stadsdeel Schönenberg
We reden door het stadsdeel Schönenberg, en wierp natuurlijk eerst een blik in de straat waar Marlene Dietrich was geboren en opgroeide.

Het raadhuis van Schönenberg kreeg een Internationale bekendheid, door het bezoek van de Amerikaanse president John F Kennedy op 26 juni 1963. Het raadhuis was tijdens de deling van Duitsland en Berlijn de zetel van de “Regierender Bürgermeister”.
Op de tribune voor het raadhuis, die speciaal voor dit bezoek was gebouwd, hield John F. Kennedy zijn toespraak voor 400.000 Berlijners. Hij eindigde zijn rede onder daverend applaus met de in Duits gesproken zin: “Ich bin ein Berliner”.

Stadsbestuur
Berlijn is, evenals Hamburg en Bremen, een deelstaat (Bundesland) op zichzelf. De regering wordt gevormd door de Senaat, die uit de Regierender Bürgermeister en maximaal acht senatoren bestaat. De zetel van de Regierender Bürgermeister is het Rotes Rathaus vlakbij de Alexanderplatz.

Ieder stadsdeel heeft een eigen burgemeester. De burgemeesters van de stadsdelen vormen de Rat der Bürgermeister, waarvan de Regierender Bürgermeister voorzitter is. Deze raad adviseert de Senaat.
Bij de gebiedshervorming van 1 januari 2001 werd het aantal stadsdelen (Verwaltungsbezirke) van 23 naar 12 teruggebracht.

Paleis Bellevue

Belangrijke bezienswaardigheden
We reden langs de meest bekende en belangrijke bezienswaardigheden terwijl Koen (gids) ons op een hele leuke manier alles over vertelde.
Televisietoren op de Alexanderplatz, Altes Museum en Museum eiland, Berlijnse Dom, de Grosse Hamburgerstrasse nr 15 en 16 waar sinds 1990 aan de zijmuren met herdenkingsplaten van Christian Boltanski ‘the missing house’ was aangebracht.
Monument voor de vermoorde Joden van Europa, jammer genoeg waren we hier niet gestopt om tussen het labyrint van 2711 donkergrijze betonnen pilaren te lopen.
Deze vormen tezamen het holocaust-monument. Het moest heel indrukwekkend zijn.
Bij sommige bezienswaardigheden stopten we en konden op ons gemak alles bekijken en foto’s maken, zoals:

De Checkpoint Charlie
Checkpoint Charlie was een controlepost met een geheel eigen geschiedenis en vele verhalen. CC was tot aan de ‘Wende’ een geallieerde controlepost op de grens tussen stadsdelen Berlin-Mitte en Kreuzberg. De grenspost werd al gauw het middelpunt van de koude oorlog, toen de Russische en Amerikaanse pantserwagens tegenover elkaar stonden.
Van 1961 tot 1990 stond de grenspost niet alleen in de politieke aandacht, maar speelde ook een belangrijke rol in internationale film- en televisieproducties.

De zeer bekende Unter den Linden en de Brandenburger Tor. Helaas was de Tor toen in de stelling waardoor we er niet onder de poort door konden lopen.

Brandenburger Tor

Brandenburger Tor
De enige stadspoort van Berlijn die nog overeind staat. Gelegen op het Pariser Platz en aan het einde van Unter den Linden. De poort werd gebouwd in 1788. De Brandenburger Tor bestaat uit een zuilengalerij van 26 meter hoog en 66 meter breed. Op de zuilengalerij staat een strijdwagen met 2 wielen en 4 paarden. In de strijdwagen zetelt Victoria, de Griekse Godin van de overwinning. Het beeld dat je vandaag de dag ziet is een kopie. Het originele beeld ging verloren in de Tweede Wereldoorlog. De Brandenburger Tor is ook een monument van deling en hereniging. In 1961 namelijk werd er bij de Brandenburger Tor begonnen met de bouw van de Muur. Later, in 1989, was het ook de plek waar de Muur voor het eerst viel.

Unter den Linden
Vroeger was Unter den Linden de praalweg van de Pruisische koningen en Duitse keizers.
Later werd het dé straat van het communistische Oost-Duitsland. Unter den Linden is in vele liederen bezongen. Langs Unter den Linden vind je beroemde gebouwen, zoals de Berlijnse Staatsopera en het paleis van keizer Wilhelm I (1797-1888).

Kurfürstendamm
De Kurfürstendamm is 3,5 kilometer lang en werd in de 16de eeuw aangelegd zodat de koetsen van de keurvorsten naar hun jachtpaviljoen in Grünewald zouden kunnen rijden.
In die tijd was het niet meer dan een veredeld ruiterpad.

Toen kanselier Otto von Bismarck Parijs bezocht, raakte hij gefascineerd door de Champs- Elysées, en hij besloot dat ook de hoofdstad van Duitsland zo een indrukwekkende boulevard moest bezitten. Tussen 1883 en 1886 werd de Ku'damm dus verbreed en er vestigden zich zakenlui, artiesten en rijke burgers. De boulevard werd een van de belangrijkste van de stad.

De Ku'damm stond ook bekend om de bijzondere Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche en het Europa Center, waarin zich een winkelcentrum bevindt.

KaDeWe
Een van het meest bekende, bezochte en het grootste warenhuis ter wereld is de KaDeWe aan de Tauentzienstrasse (verlenging van de Ku'damm). Het Kaufhaus des Westens (KaDeWe) is het meest prestigieuze warenhuis van de stad!
Het is het grootste warenhuis in het Europese continent met een oppervlakte van 60.000 vierkante meter en meer dan 380.000 verschillende, vooral luxe, artikelen. Het is net iets groter dan Londens' Harrods.
Het warenhuis werd in april 1907 geopend. Bij de ingang kregen we een kaart van het warenhuis aangeboden. Het was inderdaad nodig geweest, we zouden er zo kunnen verdwalen. Neem deze zeker aan, want de architecten hebben het ons niet gemakkelijk gemaakt! Met name de zesde etage met zijn uitgebreide delicatessen is een bezienswaardigheid.

De muur
De markering op de weg gaf aan hoe de de muur door Berlijn liep. Als een slang van twee kinderkoppen (uit de straten van Oost-Berlijn) naast elkaar, die over de wegen slingert, loopt de markering door de stad.
Een ‘stuk’ oude muur, die er nog staat, moest doormiddel van een hek beschermd worden tegen souveniersjagers.

Indrukwekkend om daar te staan, waarachter heel wat verdriet en drama’s afspeelden.
De beelden die je op de televisie zag, de verhalen die je hoorde, kwamen in je verbeelding tot leven… “het is goed dat dit ‘stuk’ muur nog bewaard wordt”
Nog indrukwekkender was, ons bezoek aan het informatie Centrum over de Muur, twee dagen later.

Onze dagexcursie met Koen Mathot eindigde aan de rivier Spree. Hier namen we afscheid van Koen en stapten aan boord van de splinter nieuwe rondvaartboot "Der Fliegende Holländer".
Helemaal afscheid nemen van Koen was het ook niet, want de ‘VOC’ van Koen Mathot en Ben Wolters is de eigenaar van deze rondvaartboot.
De tocht over de Spree ging vanuit het Westelijk deel naar Oostelijk deel van Berlijn.

De lunch die voor ons was voorbereid smaakte voortreffelijk. Zittend in de zon, genoten we van onze lunch en het mooie uitzicht langs de oevers van de Spree.
Verschillende gebouwen hadden we vanuit de bus al gezien, maar het beeld werd pas compleet als je ook vanaf de Spree kon bekijken. Vanaf de Spree, kreeg je een heel andere kijk op de stad.
Geweldig mooi was het Museum eiland, onvoorstelbaar dat bijna alle musea zo dicht bij elkaar stonden!

Het Rijksdaggebouw
We voeren langs het Rijksdaggebouw, het gebouw was op 27 februari 1933 bijna geheel uitgebrand geweest. De Nederlandse communist Marinus van der Lubbe, was als dader gepakt, vervolgd en geëxecuteerd, maar er wordt betwist of hij de brand heeft gesticht, en of hij hierbij is geholpen.

De aanleiding was dat op 30 januari 1933 Hitler in Duitsland aan de macht kwam. Zijn NSDAP (Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij) was een fel tegenstander van het communisme, en de communistische partijen hadden altijd fel gereageerd op deze haat.
In de Rijksdag en dagbladen was de strijd met woorden uitgevochten, en op straat ook regelmatig met vuisten. Marinus van der Lubbe was een hartstochtelijk communist die geloofde in de heilstaat.

Naast het Rijksdaggebouw zagen we een herdenkingsplaats voor de slachtoffers van de muur die op de vlucht over de Spree om het leven kwamen.

East Side Gallery
Langzaam voeren we in de Oostelijke richting naar onze eindbestemming: ‘de East Side Gallery’.
De Muur wat eerst als ‘todsichere Grenze’ werd gebouwd en veel leed, droevenis en dood bracht, heeft vandaag de dag nog slechts documentaire waarde.
Het langste monument voor vrede en verzoening in Berlijn is 1,3 kilometer lang : ‘East Side Gallery’
Na de hereniging inspireerde dit stuk van de vroegere stenen grens kunstenaars uit alle delen van de wereld tot graffiti en tot politieke muurschilderingen.
Spontaan zoals de Berlijners, brutaal en met gevoel staat deze bonte verzameling van emoties, geest en overpeinzingen op dit stuk muur. ‘Gesamtkunstwerk’.
Deze ‘meest spontane kunstwerk’ van Berlijn valt intussen onder monumentenzorg.

Foto's © Ahiolo
Stadstour door Berlijn (1) Album 1       Stadstour door Berlijn (1) Album 2

Naar Beginpagina

Citytrip Berlijn - Stadstour door Berlijn (2)

Maandag 9 november 2009, is het twintig jaar geleden dat de Berlijnse muur viel. Een heel bijzonder jubileum. In een groot aantal Duitse regio’s en steden worden activiteiten georganiseerd om ‘Die Wende’ te herdenken o.a. bij de restanten van de muur in Berlijn en in Dresden. De Ierse rockband U2, trad op 5 november gratis op bij de Brandenburger Tor. De band herdacht zo, de val van de Berlijnse muur.

Onze Citytrip naar Berlijn, van 4 okt. tot en met 8 okt. 2009, stond dan helemaal in het teken van ‘Die Wende”.

.............................................................................................................................................

7 oktober 2009. Volgens ons programma hadden we een vrije dag. Jan zou ons naar Oost- of West Berlijn rijden al naar gelang onze keuze. Echter, enkele dagen geleden kwam hij met een alternatief programma, dat bij iedereen erg welkom was.

Bezoek aan de Nederlandse ambassade.
Na het ontbijt vertrokken we naar Berlijn waar we eerst een bezoek brachten aan de Nederlandse ambassade.
Door de jaren heen had Jan (onze chauffeur) een goede relatie opgebouwd met de mensen van de ambassade zodat slechts een telefoontje genoeg was om een bezoek te regelen.
Het ambassadegebouw staat in het oude stadsdeel Mitte, op nog geen 200 m afstand van de beroemde Fernsehturm (televisietoren ) Alexandeplatz. Ondanks dat onze paspoortgegevens één dag van te voren gefaxed waren, moesten we toch nog door de detectiepoort lopen.

We kregen eerst een korte film over de bouw van het ambassadegebouw te zien. Het ambassadegebouw moest een vrijstaand gebouw zijn, wat vrijheid en zelfstandigheid van Nederland symboliseert.
Maar moest ook aan de aangrenzende gebouwen aansluiten. Architect Rem Koolhaas bedacht een L vormig bouwwerk tegen de aangrenzende gebouwen, en binnen de L vorm, als een eiland, een vierkant gebouw met veel glas, wat transparantie uitstraalt.

Nederlandse ambassade

Helaas beperkte onze rondleiding zich alleen tot de openbare ruimtes. Midden in het gebouw is een vierkante openning (‘raam’) gemaakt, dat men van binnenuit vrij uitzicht heeft op de beroemde Fernsehturm.
Hiervoor heeft de Nederlandse ambassade ‘de uitzicht ruimte’ voor de komende 30 jaren gehuurd.
Dat betekent dat er geen gebouw mag worden neergezet, dat het uitzicht vanuit de Nederlandse ambassade op de Fernsehturm belemmert.

Een doorn in het oog
De Fernsehturm, die nu op Brandenburgtor na het gezicht van Berlijn is, was tijdens de DDR-tijd een doorn in het oog van de DDR-staatsraadvoorzitter Erich Honecker. Als de zon namelijk op de toren schijnt, dan ziet men door de reflectie van de zon op de bol een ‘kruis’. De ‘kruis’ was tot heel ver in de DDR te zien.
Het communistische regiem was immers geen voorstander van, dat haar bevolking een bepaalde geloofsovertuiging aanhangt. Het was zelfs zo erg, dat de DDR-staatsraadvoorzitter verzocht had om de ‘glazen bol’ zwart te verven .... wat gelukkig niet gebeurde.

Onderweg naar het Informatie centrum over de Muur, kwamen we langs het Rotes Rathaus . Het Rotes Rathaus dankt haar naam aan de rode bakstenen, waarmee het gebouwd was. Rotes Rathaus was sedert 1869 de zetel van het stadsbestuur en sinds 1991 weer van het totale stadsgebied Berlijn.

Informatie Centrum over de ‘Muur’
Aan de Bernauer Strasse stapten we uit en bezochten de officiële herdenkingsplek en Informatie centrum over de ‘Muur’. In het Informatie centrum, draaide non stop films over de bouw van de muur. 
De filmzaal en de expositieruimte werden druk bezocht. Niet alleen door toeristen, maar vooral ook door Duitse scholieren. De gezichten van de bezoekers waren bedrukt, er heerste een heel aparte stilte, die ik niet kan omschrijven. Zachtjes schoof ik langs de foto’s die aan de wanden hingen. Wat we zagen en hoorden maakten hele diepe indrukken, niet alleen op mij maar ook op de andere bezoekers. Onvoorstelbaar, dat dit zomaar plaats vond ..... en nog geen 600 km van je vandaan !!

Afgrendeling van het Oosten.
Geschiedenis leert dat door alsmaar toenemende stroom van vluchtelingen uit de DDR naar het Westelijk stadsdeel, was er de oorzaak van dat de DDR-machtshebber zich gedwongen voelden maatregelen te nemen. 0p 13 augustus 1961 bezetten Oostduitse troepen en de volkspolitie de Sovjetsector van Berlijn. Zij begonnen met een totale afgrendeling van de sector door straatversperringen en afrasteringen. De vlucht uit de republiek moest gestopt worden.
Twee dagen later werden voor het eerst betonnen segmenten voor deze afzettingen gebruikt. Hiermee was de ‘bouw‘ van de muur begonnen. Het protest dat de Amerikanen bij de Sovjets aantekenden, werd 24 uur later van de hand gewezen. Het betonnen monument, was voor de DDR-machtshebber niet voldoende.
Daarom werd achter de muur een ‘Todesstreifen’ aangelegd, waarin speciaal opgeleide grenssoldaten, soms begeleid door waakhonden, patrouilleerden.

Families werden uit elkaar gerukt......

Families werden uit elkaar gerukt, geliefden van elkaar gescheiden… onbegrijpelijk. Boven bepaalde hoogte werden de ramen van de huizen (flats) in het Oostelijk deel geblindeerd of dichtgetimmerd, zodat de bewoners niet naar het Westelijk deel konden kijken.
Zeer triest om te horen, dat een slimme jongetje op een bepaalde tijd, twee dakpannen van hun huis weg haalde en net zo lang wachtte totdat hij zijn opa aan de ‘overkant’ zag…..

De Muur nu !
Tegenover het Info centrum staat nog steeds een overgebleven muur, die aan dit zwarte blad van het geschiedenis herinnert. Kennelijk is dit ‘stuk’ muur niet lang genoeg om de herinnering vast te houden.
Tegen deze ‘oude’ muur is men nu bezig de muur te verlengen met enkele tientallen meters. De ‘vraag‘ naar de muur door de toeristen speelt hierin een belangrijke rol.

Schloss Charlottenburg
Na onze echte Berlijnse lunch, Currywurst mit Pommes frites (aanrader), brachten we een bezoek aan het Slot Charlottenburg. Bezoek aan het Slot Charlottenburg, betekende een reis terug naar een totaal heel andere tijdperk en waar we de pracht en praal uit die tijd konden bewonderen, ruiken en voelen.

Het Slot Charlottenburg

Slot Charlottenburg is het grootste paleis in Berlijn en gelegen in het stadsdeel Charlottenburg. Het stamde uit de tijd van de Pruisische vorsten en werd gebouwd tussen 1695 en 1699 door Johann Arnold Nering. In 1695 liet Frederik III een zomerresidentie bouwen voor zijn echtgenote Sophie Charlotte. Frederik II (Frederik de Grote of der Alte Fritz) liet de oostelijke vleugel bouwen en Frederik Wilhelm II het theater in de westelijke vleugel, nu het museum für Vor- und Frühgeschichte.   

Later liet keurvorst Frederik III zich kronen tot koning Frederik I van Pruisen.
Het slot dat eerst Lietzenburg heette, werd na de dood van Sophie Charlotte (1705) ter harer ere omgedoopt tot Charlottenburg. Van 1707 tot 1712 werd het verder uitgebouwd met de Orangerie en de kenmerkende koepel.
Tussen 1740 en 1747, toen Frederik de Grote er woonde, werd de nieuwe oostelijke vleugel gebouwd door Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff. Echter in 1747 verhuisde Frederik naar het slot Sanssouci in Postdam.

In de 2^e Wereldoorlog werd het slot vrijwel geheel vernietigd, waardoor er maar weinig originele meubels in het slot over zijn. Ook het porseleinen en het Delfts blauw in de porseleinkamer moest grotendeels worden vervangen.

Naar het voorbeeld van Versailles

Het grote park, dat tot het slot behoort, is opgebouwd aan de hand van de tekeningen uit de begintijd van het slot naar het voorbeeld van Versailles. De tuin is naar de mode van die tijd (barokstijl) ook eens een Engelse tuin geweest.

Van 2004 tot 2006 (gedurende de verbouwing van Slot Bellevue) werd het slot door de Bondspresident gebruikt voor representatieve doeleinden. Er was een werkkamer voor de Bondspresident en er werden ontvangsten gehouden. In 2004 werd de Britse koningin in dit slot ontvangen.

Een uur lang wandelden we op 1^e etage door de vele vertrekken, die het slot rijk is. Door de Glazen slaapkamer van Sophie Charlotte. Het vertrek was ingericht met spiegels en met groen damast.
In de porseleinenkamer waren de zeer ruime verzameling van voorwerpen gemaakt van Chinees en Japans porselein uit de 17e eeuw uitgestald. Helaas was deze zaal zwaar beschadigd in de Tweede Wereldoorlog.
Jammer genoeg is de collectie die we bewonderden, na oorlogs. De Goldene Galerie, waar tijdens de banketten van koning Frederik I gedanst en gemusiceerd werd, was helemaal in Rococostijl.
De ‘slottuin’, die we door de grote ramen van de Goldene Galerie zagen, was in barokstijl.
Om naar de kerk te gaan hoefde de koninklijke familie niet de deur uit te gaan, want op deze etage was een mooi kapelletje voor ze ingericht.. Het was geweldig om zo de sfeer te kunnen proeven hoe de Pruisische aristocraten leefden.

Checkpoint Charlie

Onze stadstour eindigde met een tour: ‘Berlin am Nachts’. De stad leek totaal heel anders am Nachts, stad met heel veel verhalen en geheimen. Het was genieten!
Natuurlijk stopten we bij Checkpoint Charlie om deze belangrijke controlepost bij nacht te bekijken.
Overdag was het hier heel en heel erg druk..... ongestoord konden we gaan en staan waar we wilden en naar hartelust foto’s schieten...

Foto's © Ahiolo
Stadstour door Berlijn (2) Album 1       Stadstour door Berlijn (2) Album 2

Naar Beginpagina

Bekopte geschiedenis van een metropool

Maandag 9 november 2009, is het twintig jaar geleden dat de Berlijnse muur viel. Een heel bijzonder jubileum. In een groot aantal Duitse regio’s en steden worden activiteiten georganiseerd om ‘Die Wende’ te herdenken o.a. bij de restanten van de muur in Berlijn en in Dresden. De Ierse rockband U2, trad op 5 november gratis op bij de Brandenburger Tor. De band herdacht zo, de val van de Berlijnse muur.

Onze Citytrip naar Berlijn, van 4 okt. tot en met 8 okt. 2009, stond dan helemaal in het teken van ‘Die Wende”.

..............................................................................................................................................

Bekopte geschiedenis van een metropool

(Tekst: Koen Mathot onze gids)

De geschiedenis van Berlijn is zo uniek als de stad zelf. Berlijn werd in de 13^e eeuw gesticht en heeft in zijn geschiedenis van meer dan 750 jaar alles beleefd wat er in Europa te beleven was.

Van 1701 was Berlijn de hoofdstad van de staat met de naam “Koninkrijk Pruisen”. Onder Frederik II, ook wel Frederik ‘de Grote’ genoemd, werd Berlijn een intellectueel en cultureel centrum.
In 1871 werd Berlijn de hoofdstad van het Duitse Rijk. Otto Furst von Bismark smeedde dit Duitse Rijk en stond als kanselier onder drie keizers aan het hoofd van de regering.

Berlijn groeide en tot het jaar 1914 heersten in de stad de roem en luister van het “wilhelminische” keizerrijk. Maar Berlijn ontwikkelde zich ook tot een belangrijke industriestad.

Het einde kwam met de Eerste Wereldoorlogvan 1914 tot 1918. De keizer (Wilhelm II gaat in ballingschap naar Nederland en een burger Friedrich Ebert wordt rijkspresident van de Weimarer republiek.

Nu begon een tijd, die de wereld bijna op zijn kop zette. En ondanks alles – het was het startschot voor de “Goldenen 20er Jahre”.
De stad Berlijn leefde als in een roes. Waar men ook kwam, het was een kolkende stad. Het was een tijd van geweldige overvloed. De andere kant van de medaille was daarentegen niet zo schitterend: ‘inflatie en economische crisis’ leidden tot radicaliteit en geweld.

In 1933 namen de nationaal-socialisten de macht over. Berlijn werd het machtsmiddelpunt en de plaats van de verblinde zelfverheerlijking van de nationaal-socialisten. Alle middelen om dit te bereiken waren voor hen geoorloofd. Maar de poging van de nazi’s om zich als wereldmacht te presenteren, eindigde in 1945 met de capitulatie en het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Het einde van Berlijn en een nieuw begin.
De beslissing van de zegevierende machten, om Duitsland te verdelen en van Berlijn een stad met vier sectoren te maken, de splitsing van het land in oost en west en de daaruit voortvloeiende ‘eiland-situatie’ van West Berlijn, maakten de stad tot een symbool van de vrijheid.
De afzonderlijke ontwikkeling van West-Berlijn en Oost-Berlijn is daarmee een feit. Uit een staking en een protestdemonstratie van Oostberlijnse bouwvakkers op 16 juni 1953 ontstond de volksopstand van 17 juni, die toen met behulp van Russische pantserwagens bruut werd neergeslagen.

Het was de enige mogelijkheid van de DDR-regering om aan de macht te blijven. Steeds meer mensen probeerden uit de DDR te vluchten. Om aan deze ontwikkeling een halt toe te roepen, bouwde de DDR een muur die Berlijn definitief in tweeën moest delen.

Op 26 juni 1963 bezoekt de Amerikaanse president John F Kennedy Berlijn. Zijn bezoek aan de stad wordt een triomf. En zijn voor 400.000 Berlijners gehouden rede bij het raadhuis Schönenberg eindigde onder daverend applaus met de in het Duits gesproken zin: “Ich bin ein Berliner.”

De toenemende problemen van de DDR in de daarop volgende jaren, leiden tot een niet te stuiten neergang en tot het falen van het socialistische systeem en eindigen tenslotte in 1989 in de vurig gehoopte en nu bejubelde hereniging van de beide Duitse staten. Berlijn staat, zoals zo vaak in zijn geschiedenis, in het brandpunt van de gebeurtenissen.
De nieuwe Duitse eenheid wordt op 3 oktober 1990 voltrokken.
En de wereld begrijpt dat een scheiding, hoe lang die ook was, de Berlijners niet kon verdelen. Twijfel over hoe de nieuwe hoofdstad van de bondsrepubliek moet heten, bestond nooit : Berlijn

Terug naar Citytrip Berlijn - Stadstour door Berlijn (1)

Naar Beginpagina

Spetterende en sportieve afsluiting van de herfstvakantie

Het Sportservicepunt Capelle aan den IJssel organiseerde op 23 oktober 2009, in sporthal Schenkel een spetterende en sportieve afsluiting van de herfstvakantie.
Tijdens deze middag kon de Capelse jeugd gratis deelnemen aan verschillende sportactiviteiten zoals basketbal, skaten, rugby en badminton.
Maar ook waren er ludieke activiteiten zoals de Capelse kampioenschappen ‘mobiel werpen’.

Het Sportservicepunt stond de laatste tijd heel erg positief ten opzichte van het badmintonsport. In samenwerking met badminton club Schollevaar, werd er op de basisscholen badmintonclinics gegeven. Ook tijdens de ambtenarensportdag 2009 verzorgde bc Schollevaar een deel van het programma.

Op de foto klikken om te vergroten

Badmintonclinic door Mia Audina
Nu, als sportieve afsluiting van de herfstvakantie, had de organisatie kosten noch moeite gespaard om Mia Audina naar het Sportpark Schenkel in Capelle aan den IJssel te halen.
Mia werd gevraagd om van 15.00 tot 16.00 uur badmintonclinic te verzorgen.
“Waauw…. wat een promotie voor het badmintonsport”

Een half uur van te voren waren Mia en haar man Tylio Lobman in de sporthal. Via de Capelse scholen en bc Schollevaar werden de informaties over deze clinic verspreid. Het gevolg daarvan was, dat er ongeveer 20-tal kinderen naar het Sportpark Schenkel speciaal hiervoor kwamen.
De clinic begon met een warming up, waarna Mia de kinderen de beginselen van het badmintonsport leerde. De sfeer was erg ontspannen; de kinderen werkten hard, maar met veel plezier.
Met een ‘partijtje’ van Mia ‘versterkt’ door 2 jongens, tegen de rest van de groep eindigde deze succesvolle badmintonclinic en daarmee ook voor velen de herfstvakantie !

Mia Audina en haar man Tylio Lobman

Mia Audina
Mia Audina Tjiptawan is op 22 augustus in Jakarta (Indonesië) geboren. De voormalig professioneel badmintonspeelster kwam sinds 2000 voor Nederland uit.
In 1999 trouwde Mia met een Nederlander, de gospelzanger-evangelist Tylio Lobman en verhuisde naar Nederland (Rotterdam).
In Nederland speelde Mia Audina, in de nationale competitie bij landskampioen Conservatrix / Velo (Wateringen). Met Velo werd zij in 2000, 2004 en 2006 kampioen van Nederland. Tevens won zij met deze club in 2004 de nationale beker.

Op 16 augustus 2006 maakte zij bekend per direct te stoppen met haar badmintonloopbaan om te gaan werken aan een maatschappelijke carrière.
Bovendien wil zij haar man Tylio Lobman gaan ondersteunen bij zijn zangcarrière.

Met de Indonesische nationale selectie werd zij in 1994 wereldkampioen. In april 2004 veroverde zij als Nederlandse staatsburger de Europese titel in het enkel- en het dubbelspel. Daarmee steeg zij naar de tweede plaats op de wereldranglijst voor het vrouwenenkelspel.
Tot en met juli 2004 won Mia in totaal negen Grand Prix-toernooien, waaronder in 2002 de Dutch Open.
Bij de Olympische Spelen van Atlanta in 1996 won zij voor Indonesië de zilveren medaille; daarmee steeg haar roem in eigen land tot ongekende hoogte. In de Spelen van Sydney (2000) kwam Mia voor Nederland uit, maar daar kon zij de hooggespannen verwachtingen niet waarmaken, ze verloor in de kwartfinale. De Olympische Spelen van Athene (2004) waren voor haar de derde op rij.
In Athene won zij een zilveren medaille in het vrouwenenkelspel.

Foto's © Ahiolo
Badmintonclinic door Mia Audina (23 okt. 2009)

Naar Beginpagina

55+ Lifestyledag in Capelle aan den IJssel

Op de foto klikken om te vergroten

Badmintonclub Schollevaar ist auch dabei: met een infostand in Sporthal 1.
In sporthal 2 zullen van 10.30 tot 11.30 uur en van15.00 tot 16.00 uur badmintonclinics gegeven worden door Annis en Zeth.

Hier klikken voor het Programma 55+ lifestyledag "Blijf in beweging"

Foto's © Ahiolo
55+ Lifestyledag 22 okt. 2009 Capelle aan den IJssel                   

Naar Beginpagina

Aegon-gepensioneerden contactdag – 1 oktober 2009

Eens per jaar organiseert de Aegon personeelsvereniging van de gepensioneerden een contactdag. Zo’n dag is dan ook bedoeld om elkaar te ontmoeten onder het genot van koffie met gebak, samen te lunchen en aan het einde van de dag besluiten met een diner. Een activiteit er tussendoor mag wel, maar het moet vooral niet te  inspannend zijn.

Met enige vertraging vertrok onze bus vanaf NS station Rotterdam-Alexander, over de Brienenoordbrug richting Barendrecht de A29 op. 41 deelnemers aan de Aegon-contactdag voor gepensioneerden en partners zaten in deze bus, die ons naar de Zeeuwse Kwadendamme bracht.
Twee bussen vol met collega’s waren aan de beurt om naar de ‘zak’ van Zuid-Beveland te gaan. Hetzelfde gebeurde ook op de andere 2 dagen (29 en 30 sept. 2009).

Onze pleisterplaats in Kwadendamme was de Sier- en Vlindertuin Berkenhof, waar de koffie bruin stond en de appeltaart oven-vers.

Boonman´s Wijnmakerij in Nieuwdorp.

Boonman´s Wijnmakerij en ‘t Siepje
Na de koffie reden we door de unieke Zeeuwse dijkenlandschap naar Boonman´s Wijnmakerij in de gemeente Nieuwdorp.
Bij aankomst leidde de gastvrouw ons direct naar de bar, waar we een glaasje witte- of rode bessenwijn konden pakken. Voor de ‘non alcoholic’: zwarte bessensap.

Gastvrouw Boonman vertelde dat de wijnmakerij vanaf 1993 bestond.
“Het bedrijf van de familie Boonman, kweekt zwarte bessen en een gedeelte van de bessen wordt gebruikt om wijn te maken. Het andere (grootste gedeelte) van deze bessen wordt afgezet naar grotere fabrieken”.
In de jammakerij ´t Siepje, die door de dochter van de familie Boonman volledig wordt gerund, worden jam, sauzen en chutney´s gemaakt.

Een korte rondleiding volgde, na het bekijken van een videofilm over het ontstaan van de wijnmakerij en het traject van planten van bessenstek tot het eindproduct in de schappen van ’t Winkeltje.
De rondleiding eindigde natuurlijk in ’t Winkeltje……….

De lunch gebruikten we ook in de Sier- en Vlindertuin Berkenhof.
De Vlindertuin en Restaurant “Berkenhof” bevindt zich in Kwadendamme.

De Sier- en Vlindertuin Berkenhof in Kwadendamme

Sier- en Vlindertuin Berkenhof
Vanmorgen toen we de Vlindertuin binnen stapten, kregen we gelijk een tropisch gevoel. Het binnenplein is Mexicaans ingericht, ook de temperatuur is tropisch. Vanuit het plein kijk je op de overdekte vlindertuin en de cactustuin.

Na de lunch bezochten we de vlindertuin. Verschillende mooie tropische vlinders met even mooie namen en vogels vlogen tussen de metershoge palmbomen, bananen-planten, watervallen en vijvers en natuurlijk de vele tropische bloeiende kleurrijke planten zoals orchideeën.
De complete cyclus, van eitje tot rups en van pop weer tot vlinder valt te ontdekken tussen het bladerendek van vele planten.
In de “poppenkast” zagen we een vlinder, die maar net uit zijn pophuid kroop.
Na deze tropische ontdekkingstocht, genoten we van de rust in de wandeltuinen buiten het overdekte vlindertuin, tussen de groene oase van de vele soorten bamboe, varens, hosta’s en hortensia’s.

Voordat we huiswaarts reden genoten we met z’n allen ons diner in het restaurant  Grevelingen aan de Grevelingendam.

Een hele leuke dag van ontmoetingen en hernieuwde kennismakingen met je ‘oude’ collega’s.
Onze dank aan De Aegon Evenementencommissie

Foto's © Ahiolo
Aegon Contactdag 2009 (1)                      Aegon Contactdag 2009 (2)

Naar Beginpagina

Mijn herinneringen aan Merauke [2] (Voormalige Ned. Nw-Guinea – nu Papua)

(Uit:Een nokeng vol herinneringen)

Dit is één van mijn vele herinneringen aan Merauke... het stuk hieronder gaat over hoe we in Muli woonden. Muli is een dorpje, dat op ongeveer 5 km van Merauke ligt.

Lees ook : Mijn herinneringen aan Merauke [1]

Hereniging van het gezin.
Toen we in 1948 vanuit Ambon in Merauke kwamen, werkte mijn vader als zendeling in het binnenland van Zuid Ned. Nieuw-Guinea. In het begin van de vijftiger jaren werd hij overgeplaatst naar het dorpje Muli. Muli ligt op ongeveer 5 km van Merauke. Tot die tijd woonden we in een huurhuis in de wijk Kampong Ambon in Merauke.

Wat waren we toen blij dat hij weer thuis kwam, het gezin werd herenigd. Het nadeel van deze verhuizing was, dat we elke dag naar school moesten lopen (5 km). Openbaar vervoer bestond toen niet. Zo nu en dan konden we mee rijden achter in de lege bak van een zandwagen. Misschien was hier mijn liefde voor de wandelsport begonnen

Wonen in Muli – het diensthuis
In Muli stelde de MPK (Molukse Protestantse Kerk) ons een ‘diensthuis' ter beschikking. Het huis was nog niet helemaal afgebouwd toen we al introkken. Op een betonnen vloer van een afgebroken loods uit de 2e wereldoorlog, werd het huis ‘opgezet’. De muren waren van gaba-gaba (takken van sagopalm) en het dak van atap (bladeren van sagopalm). Heel eenvoudig, maar effectief in het huis was overdag erg koel.

Fluitorkest vervolgschool Muli startklaar om de koninginnedag te vieren.
Daarachter, het diensthuis in aanbouw. De jongen vooraan, die zijn linker hand
op de fietswiel legt, ben ik. Mijn vader in zijn witte pak, mijn moeder met haar witte kebaja onder de vlag.
Op de foto klikken om te vergroten

Ongenodigde gasten
Achter het huis was een moerasgebied, het territorium van de oer-bewoners van Zuid Nw-Guinea : de muskieten. Zodra het donker werd trok het leger er op uit om ons met hun komst te verblijden. “Hoe hielden we ze buiten het huis, de kleinste kier, was voor hun een poort naar het paradijs.” Om ze niet al te gemakkelijk te maken, zetten we voor de deuren vuurkorven, die voor veel rook moesten zorgen. Daarvoor legden we bepaald soort plant op het vuur. Letterlijk een rookgordijn voor de deuren plaatsen. De veiligste plaats in het huis was onder de klamboe in bed. Zelfs het nakijken van huiswerk door mijn moeder, gebeurde in bed onder de klamboe in het licht van ‘visserslamp’. Elektriciteit-licht was er immers niet… Daarom gingen we altijd samen met de kippen op stok..

Nieuw huis
Een paar jaren later kocht mijn moeder ‘stuk’ land (ook in Muli). Op dat land stond reeds een huis. Het was een traditioneel huis, de muren waren van gaba-gaba gemaakt en het dak van atap. Dat huis hadden we later beschikbaar gesteld aan de RMS (Republik Maluku Selatan)- missie-militairen, toen ze uit Seram in Merauke kwamen.
Totdat ze in 1962 naar Nederland vertrokken, woonden ze in dat huis..

Een fragment uit het boek Andere verhalen over de militaire missie van 1956: "Toen we uit de kazerne kwamen, waren we helemaal vrij. We moesten zelf een huis zoeken, dat was moeilijk. We hebben met z'n vijven geslapen in het huis van dominee Lekransy. Daar hebben we gezeten tot we hier (Nederland) kwamen.

Voor mij een heel leuke en leerzame tijd. Als ik van school kwam, hielp ik mee met de bouw van ons huis. Ik leerde timmeren, beton storten, bakstenen maken enz. daarnaast hielp ik met allerlei ‘klussen’ rondom het huis.

Mijn moeder en ik voor het diensthuis.

(Huis-) dieren rondom het huis
We hadden een ren vol kippen en hanen, die elke dag gevoederd moesten worden. Zij zorgden dat we regelmatig verse eieren in huis hadden. Niet te vergeten onze vijf paarden. De paarden liepen vrij rond op het terrein. Op een terrein van ongeveer 50 meter breed en 1 kilometer lang, konden de paarden overal grazen. Mijn taak was ze één keer per dag naar de waterput te drijven om ze te drenken.

Soms leek het bij ons op een dierentuin …… huisdieren genoeg 2 katten en drie honden, een kangoeroe, die in de tuin rondhuppelden en hertje, die we gevangen hadden toen de moeder bij het jagen gedood was en .... mijn witte muizen...ik had er ongeveer zestig van. Voor de witte muizen timmerde ik een mooie grote hok, waarin ze genoeg ruimte hadden om te kunnen rennen ...

Nog meer dieren
En dat was nog niet alles, we hielden naast al deze dieren, ook varkens en koeien. De varkens, eigenlijk zwijnen, leefden in een stal, die regelmatig schoongemaakt moest worden. Het moest ook niet al te schoon zijn, want immers, vieze varkens worden vet en dat wilden we ook. De varkens, kippen waren bestemd voor onze consumptie. Twee keren per dag moesten ze gevoederd worden. Dat deed mijn vader en ik samen. Restant eten kookten we samen met wilde caladium (knolgewas- Ind. keladi) voor de varkens. Daarnaast wroetten ze met hun slagtanden en hun wroetschijf in de grond op zoek naar wortels, wormen eigenlijk naar alles wat voor hun eetbaar was.

En als een van de varkens jongen kreeg, werden de jonge reu gecastreerd, zodat ze snel groot en vet werden. De castratie (verwijderen van de teelballen), zal ik maar niet beschrijven, het wordt anders ‘bloedig’ verhaal.

Ons nieuw huis

Baba Anji
Onze koeien (15) werden gelukkig uit besteed, wat betekende dat ze met de kudde van een Chinees (Baba Anji) meegraasden en door hem worden verzorgd.
Hij had hiervoor iemand in dienst genomen om zijn kudde te hoeden.
Note: 'De kinderen uit de huwelijken van Maleiers met Chinezen worden Baba's (m) en Nyonya's (v) genoemd.’
Bij deze Baba, die ook een winkel had, waren we vaste klant. Alles wat we nodig hadden kochten we op de pof bij hem. ‘Kopen op de pof wilt zeggen, dat alles wat je meeneemt, genoteerd wordt en aan het einde van de maand pas betaald wordt'.
Op de pof kopen was toen gebruikelijk in Azië. Wederzijdse vertrouwen speelden hierbij een belangrijke rol. Met onze koeien als onderpand was dat natuurlijk geen probleem. Daarnaast gaf mijn vader zijn kinderen extra Maleise les. Toen we in 1962 naar Nederland vertrokken, had de Baba de koeien ‘voor een appel en een ei’ overgenomen.

In 1958 ging ik naar Hollandia (nu Jayapura) om naar school te gaan en kwam alleen thuis tijdens de ‘grote’vakantie. Hiermee kwam een einde aan mijn mooie tijd thuis in Muli…

Naar Beginpagina

Gospel Event 2009 in Foxhol – Gospelkoor Pudji Tuhan ist dabei !

Verscholen tussen de huizen in de Molukse wijk in Foxhol (Groningen) staat een kleine fraaie kerk:'Petruskerk'
"En ik zeg je: jij bent Petrus, de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen”. Matheus 16:18

Op 10 september 1995 werd deze mooie kerk feestelijk in gebruik genomen.
Petruskerk verving de uit 1963 dateerde houten kerk, die precies op deze plaats stond.
De luidklok van de oude kerk verhuisde naar de nieuwe kerk. Die klok was indertijd door de eerste generatie Molukkers, die naar Nederland kwam, vanuit het moederland meegenomen naar Nederland. Begin maart 2007 is de klok uit het torentje gestolen.
Van motief en/of daders is nog steeds niets bekend…..

In deze kerk vond het Gospel Event plaats op zaterdag 19 september 2009.
De werkgroep, die deze dag organiseerde, had een geweldig programma neergezet. Maar liefst 9 gospelgroepen-(koren) deden er aan mee. Vanaf 13.00 uur tot 14.55 uur kregen de G-groepen/ -koren gelegenheid om soundcheck te doen.
Gelukkig werden we (Gospelkoor Pudji Tuhan) als laatste ingedeeld.

‘Gelukkig’ omdat we uit Rotterdam en Capelle aan den IJssel moesten komen.
De leden van Pudji Tuhan wonen immers verspreid in Nederland. Zo, werd ik om 11.40 uur van de sporthal Zevenkampsering in Rotterdam opgehaald en gelijk de A20 op richting Groningen. (Ik geef elke zaterdag van 09.00 tot 11.30 uur badmintontraining). Toen we dicht bij station Kropswolde (Foxhol) waren, mochten we niet verder rijden.
De weg werd geblokkeerd door een brandweerwagen. Rennende brandweermannen… hier zaten we zeker niet op te wachten… dus terugrijden en via Hoogezand naar Foxhol.

Gospelkoor Pudji Tuhan tijdens het PT Studieweekend in Nijverdal

Voor het kerkgebouw staan party-tenten, waarin men konden zitten om wat te eten en drinken. Het was gezellig druk, binnen in de kerk werd hard gewerkt: ‘soundchecken’. “We zijn op tijd” zelfs nog tijd genoeg om wat te gebruiken voordat we mochten.

Het Gospel Event begon met een welkomstwoord door MC Jack Tamaëla. Hij is de Master of Ceremony van het Gospel event. Uiteraard begon het event met een openingsgebed, waarin da.Kuhurima om leiding en zegen vroeg voor deze dag.

Voor de pauze zongen de G-groepen/ -koren : Gospel Foxhol, Karunia, Bahtera Noa, Talitha Kumi en Epatta.
Na de pauze: D.O.N.G., Maranatha, Hosiana en als laatste Pudji Tuhan.

Geweldig, wat een ervaring om zo, 9 verschillende G-groepen/-koren te zien en horen zingen. G-groepen/ -koren van verschillende achtergronden, met verschillende zangstijlen, arrangementen, sounds enz… en toch hier bij elkaar met slechts één doel: God te loven of in het maleis memudji Tuhan Heel toepasselijk dat  Gospelkoor Pudji Tuhan als laatste groep God mag toezingen, loven en danken.

MC Jack maakte handig gebruik van de tijd, die de G-groep/-koor nodig had om zich op te stellen, door e.e.a. over de de G-groep/ -koor te vertellen. En als hij er geen info had, interviewde hij ‘gewoon’ iemand van de G-groep/ -koor.

Op de foto klikken om te vergroten

In de pauze genoten we van allerlei lekkere Molukse jajan-jajan (hapjes), zoals pisgor (pisang goreng), pasteitjes, cakes en bami goreng met satèh ayam.

Een korte overdenking door Fokko van der Struik met medewerking van José Venema na de pauze, was een zeer goede keuze van de werkgroep. Fokko hield een overdenking over wat Jezus is voor de mensen en zond iedereen naar huis met een gospel: jezelf afvragen “Wat is mijn doel in mijn leven”. Terwijl hij met de overdenking bezig was, schilderde José met de hand een ‘Jezus gezicht’ (Jezus painting), dat later per opbod werd verkocht.

Voordat da. Ruhulessin het Gospel Event afsloot met dankgebed, kwamen alle zangers en zangeressen voor, naast en op het podiumpje staan om het slotlied ‘het onze vader’ te zingen. Spontaan zongen we daarna nog enkele bekende Molukse Nyanyian Rohani. Alsof we ‘geraakt’ waren, het ene lied volgde het andere. Het samen zingen van deze bekende liederen, gaf ons een gevoel van verbondenheid. Verbonden in het loven van God… ik kan niets anders zeggen dan: Pudji Tuhan (loof de Heer).

Naar Beginpagina

"S T O P" (de foto's van Merauke reünie 2009 )

See you tomorrow at Merauke Reunion 2009

Hier klikken voor  informaties                                                (route beschrijving)

Foto's van Merauke reünie 2009  bron:  Homepage West-Papua 

Foto's van Ahiolo (deze keer minder actief in foto.s maken, wel veel contacten gelegd)

Naar Beginpagina